İnsan, hatalara açık yaratılmış. Bu, onun affedileceğinin en önemli alameti. Yaratan, affetmeyecek olsaydı, insanı böyle hatalarla içli dışlı yaratmazdı. Öyleyse önemli olan hata etmemek değil, hataları kabul ederek onlardan dönebilmektir. Yaradan’ın istediği de budur.

Hatalarının affedileceğini düşünmek, insanı Allah’a yaklaştıran çok önemli bir vesiledir. O (cc), bütün günahları affedeceğini bildirerek bizi kendisine yaklaştırmak istiyor. İnsan ise affedilmez olduğunu düşünerek Allah’tan uzaklaşıyor.

İnsan affedilme söz konusu olduğunda ilk önce kendisini düşünür. Hem Allah hem de insanlar tarafından affedilmeyi bekler. Bu gayet tabiîdir. Bunun ikinci adımı, başkalarının da kendisi gibi affedilmeyi hak ettiğini bilmesidir. Öyle ya, herkes affedilmek ister.

Kendimizin affedilmesini istediğimiz kadar başkalarını da affetmeye hazır duruyor muyuz? Burası önemli bir nokta! Allah sonsuz affedici iken, insan da affa sonsuz derecede muhtaç iken, insanın sadece kendi affını düşünmesi, başkasını affedememesi, insanî bir durum değildir.